BOZKIR

Bozkır ,Konya ilinin güney doğusunda Toros dağlarının kuzey eteklerinde yer alır. İlçenin kuzeyinde Çumra ve Akören,güneyinde Hadim ve Antalya,doğusunda Güney sınır,batısında Ahırlı ilçeleriyle çevrilmiştir.

TARİHÇE : Antik çağda isaura olarak adlandırılan bölgenin batısında Pisidia, doğusunda Kappadokia, güneyinde Kilikya bölgeleri yer almaktaydı. Bugün bu alanda Konya'nın Bozkır, Hadim , Taşkent ilçeleri bulunmaktadır .Bu bölge antik çağda önemli bir yerleşim merkeziydi bölgenin başkenti sayılan isaura Nova ,Bozkır'ın 16 km. doğusunda Asar Dağında bulunan Zengibar kalisiydi.Söz konusu kale dönemin iyi tahkim edilmiş kalelerinden biriydi ve bu özelliği sayesinde Büyük İskender'in

BAHAR, Hasan , “İsauria Bölgesinin Antik Çağdaki Yerleşim Merkezleri” İstanbul Üniversitesi Anadolu Araştırmaları Dergisi xıv.İstanbul, 1996.s.51.kalkındırmışlardır. Yine tahtan indirildikleri zaman kaçarak, Hadim sınırları içinde bulunan Astra ( Bolat ) kentinde saklanmışlardır.

İsaura Bölgesi Kilikyanın fethi ile beraber Selçuklular döneminde Türk idaresine geçmiştir.Selçuklular döneminde II. İzzeddin Keykavus 1256 yılında Moğollara karşı ordu kurmak için asker toplanmasını emrettiği zaman en çok Bozkır taraflarından ( Bozkır, Mut, Alanya, Gülnar, Beyşehir bölgesinden ) asker toplanmıştır.Bozkır (Sırıstad ) ise Karaman oğlu Mehmet Bey zamanın da 28 günlük bir kuşatma sonra ele geçirilebilmiştir. Bozkır kalesinden haddinden fazla ganimet elde edilmiştir. Karamanoğu Beyliği, Bozkır'ı ele geçirdikten sonra kendilerine bağlı Cemaat-ı Bozkırlı ,Varsak. Turgut, Çini, Gündüz ( Avşar ) Adalı oğlu, ve Gögez gibi boy ve oymakları bölgeye iskan etmişlerdir. Burada adı geçen Cemaat_ı Bozkırlı , Bozkır halkını oluşturan cemaatlerden birisidir.

Komisyon ,. “Bozkır”, Yeni Türk Ansiklopedisi , İstanbul 1979, s. 8.

ŞİKARİ, Karamanoğulları Tarihi, Konya, 1946. s. 96.

Sehabeddin TEKİNDAĞ, “ Son Osmanlı – Karaman Münasebetleri Hakkında Araştırmalar” İÜEFTD . (1963 ) XIII,s.17-18,

Belviran da bu nahiyeler arasında gösterilmektedir. Adı geçen bu nahiyelere bağlı köylerin çoğu, sipahilere tımar olarak tevcih edilmiştir.

Osmanlı imparatorluğu idari örgüt yapısında nahiye taksimatından başka birde kaza ayrımı vardır.Bu kazalar ,bazı nahiyelerin birleştirilmesiyle oluşturulmuştur.Kazanın idare yönetimi kadıya bağlı idi . Osmanlılarda kaza, sivil idarede ana unsur durumundaydı. Devletin merkezinde Padişah ve Divan-ı Hümayun'un aldığı kararlar taşrada kadılar, tarafından halka duyurulup uygulanıyordu. Belviran aynı zamanda bir kadılık bölgesi, başka bir deyişle kaza idi. Belviran, Kanuni devrinin başlarında, Larende, Kaş, Ereğli, Eski İl, ve Karacadağ kazaları ile birlikte Larende Sancağı adı ile Konya Sancağından ayrılmıştır. Doğal olarak Bozkır, Belviran kazası ile birlikte Larende Sancağı'na bağlanmıştır. Fakat, bu durum fazla uzun sürmemiştir. Zira, Kanuni döneminde Belviran tekrar Konya sancağına bağlı kazalar arasında gösterilmektedir. Bu durum 7 KASIM 1864 yılına kadar devam etmiştir. Bu tarihte Osmanlı Devleti idari taksimatta köklü değişiklikler yapmıştır. Eyalet sistemi terk edilerek vilayet sistemine geçilmiştir. Vilayet nizamnamesi yürürlüğe konmuş ve ülke toprakları, vilayet ,sancak , kaza ve köy olmak üzere dört birime ayrılmıştır. Karaman Eyaleti sınırları küçültülerek Konya vilayeti adı altında yeniden teşkilatlandırılmıştır .

Bu gün Hadim'e bağlı olar Dedemli kasabası sınarları içinde bulunan Geriş madenleri işletmeye açılması ve Cuma günleri Bozkır'da kurulan pazarın büyüyerek bölge pazarı haline gelmesi nedeni ile Bozkır hızla büyümüş ve 1840 yılında kaza statüsüne kavuşmuştur.

22 OCAK 1871 de vilayet nizamnamesinde değişiklik yapılarak nahiye kavramı getirilmiş ve idari birim sayısı beşe çıkarılmıştır. 1871 den itibaren Belviran nahiye durumuna getirilip Bozkır Kazasına bağlanmıştır.Bu durum cumhuriyet döneminde de korunarak günümüze kadar gelmiştir.Cumhuriyet döneminde ,yerel yönetimler hakkında zaman zaman yeni uygulamalar yapılmıştır. Nahiye kavramı önemini kayıp etmiş Belediyelik ön plana çıkmıştır. Nüfuslanma ve kalkınma hızlarına göz önüne alınarak bir kısım beldeler belediyelik statüsüne kavuşmuşlardır.

Özer ERGENÇ, 1580-1595 yılları arasında Ankara ve Konya , Ankara 1973 (AÜDTCF Basılmamış Doktora Tezi )

Osman AKANDERE, “Vilayet Salnamelerine göre 1864-1904 Yılları arasında Konya Sancağının İdari Yapısı” Konya Ticaret Odası Yeni İpek Yolu Dergisi. I, Konya (Özel Sayı Mayıs 1998) s.99-134.

COĞRAFYA

Konya'nın hayat kaynağı sayılan iki büyük nehirden Çarşamba çayı ilçe sınırları içinden doğarak Çumra ilçesi sınırlarına kadar ulaşarak Apa barajına dökülür. Göksu'nun bir kolu olan Gökdere, Hadim ilçesi hudutları içinden doğar ve Bozkır'a bağlı Dereiçi -Söğüt-Hisarlık ve Hamzalar kasabalarının arazilerinden tekrar Hadim ilçesi sınırları içine girer.

Beyşehir gölünün tahliye kanalı olarak yapılan Beyşehir kanalı Apa Barajını besleyerek Konya ovasının bir kısmının sulanmasına yarar.Bozkır'ın batısında Suğla gölü bulunur.Göl arazisi Ahırlı ve Yalıhüyük sınırları içindedir.61.100 dönümdür.Göl güneyindeki Toros'lardan inen kuvvetli yağışlarla beslenmektedir.Bozkır, karasal iklim etkisi altındadır. Yağışlar düzensiz ve yetersizdir

Bozkır'da İklimin elverişsiz olması ve tarıma elverişli arazinin kısıtlı olması sebebi ile dışarıya aşırı göç veren ilçedir. 1960 yıllarda başlayan yurtdışı göçler nedeni ile Almanya, Fransa, Hollanda başta olmak üzere binlerce aile göç etmiştir. Yine başta Konya, İstanbul, İzmir, Ankara olmak üzere büyük şehirlere binlerce aile göç etmiştir. Sadece İstanbul Zeytinburnu ilçesi sınırları içinde 60.000 bin Bozkırlı

Ailenin yaşıyor olması göçün boyutları hakkında bilgi verecektir.

Dışarıya göç eden aileler genellikle , işporta ,ve özellikle kuruyemiş,meyve pazarlaması ile tekstil iş kollarında faaliyet göstermektedirler.Bozkır elması ve üzümü,ve özellikle tahini ile isim yapmış durumdadır. Bozkır'ın nüfus bilgileri aşağıda tablolar halinde verilmiştir.

BOZKIR MERKEZ KAZAYA BAĞLI KÖYLER

AHIRLI KASABASINA BAĞLI KÖYLER

BELVİRAN KASABASINA BAĞLI KÖYLER

ERMENEK

Ermenek bölgesinde yerleşim M.Ö.2500 yıllarına kadar uzanmaktadır. Yapılan kazılardan elde edilen verilere göre Ermenek bölgesinde en eski yerleşimin bugünkü Maraspoli mağarasının ve Dezkaya'nın bulunduğu bölgede kurulduğu, ilk adının da Marassa- Maraos olduğu sanılmaktadır. M.S.30 yıllarına kadar Maraspolis olarak bilinen Ermenek'in adı bu tarihten sonra Romalı general Germanicus'a izafeten "germanicus şehri" anlamında (Germanicopolis) değiştirilmiştir.Germanicopolis ismi zamanla Ermenak ve son olarak da Ermenek olarak değişerek günümüze kadar gelmiştir. Ermenek Bölgesi, antik çağda sırasıyla Hititler, Arzavalılar, Asurlular,Babiller ve Perslerin egemenliğine girmiştir. Helenistik Çağını Büyük İskender'in hükümdarlığında yaşayan Ermenek akabinde Roma ve Bizans İmparatorluklarının belli başlı merkezlerinden biri olmuştur.Bizanslıların belli başlı eyaletlerinden biri olan Ermenek aynı zamanda bu dönemde Bizans'ın Piskoposluk merkezi durumuna gelmiştir. Ermenek,1228 yılında l.Alaeddin Keykubat'ın saltanatı döneminde Selçukluların egemenliğine girmiştir. Bir süre sonra Karamanoğlu Beyliğinin eline geçmiş olan bölge Fatih Sultan Mehmet'in s 1474 ' de Karamanoğlu Beyliğine son vermesiyle Osmanlı idaresine geçmiştir. Osmanlıların Karaman idari taksimatında yaptıkları köklü değişiklik gereği Ermenek, İçel Sancağına bağlanmıştır. 16-17 ve 18. yüzyılda Adana eyaletine bağlı Silifke Sancağı içinde Paşa Hassı olarak yönetilmiştir. Tanzimatın ilanından sonra 1845 ' de yapılan yeni vilayet teşkilatına göre Ermenek, İçel sancağının merkezi yapılıp, Mut, Anamur, Silifke ve Karataş kazaları Ermenek'e bağlanmıştır. Bu durum 26 yıl sürmüştür.

Halit BARDAKÇI, Bütün Yönleriyle Ermenek ,Konya,1976.s, 1-23.

1871'de Sancak merkezi Ermenek'ten alınarak Silifke'ye verilmiş ve Ermenek Silifke sancağına bağlı bir ilçe merkezi haline getirilmiştir. 1910 yılında Konya vilayetine bağlanmış ve beş yıl bu şekilde yönetilmiştir. 1915 yılında İçel müstakil sancak merkezi yapılarak Ermenek tekrar İçel'e bağlanmış ise de 1919'da tekrar Konya'ya bağlananmış ve 1989 yılına kadar Konya'ya bağlı olarak idare edilmiştir. 1989 yılında çıkarılan 3678 sayılı yasa ile Karaman il yapılmış Ermenek Karamana bağlanmıştır.

COĞRAFİ DURUM

Ermenek, Kuzeyden Karaman - Hadim, Doğudan Mut - Gülnar, Güneyden Anamur Gazipaşa, Batıdan Sarıveliler ve Başyayla ilçeleri ile çevrili, olup 32-53 Doğu boylamı, 36-58 Kuzey enlemi arasında yer almaktadır. Yüz ölçümü 1230 Km 2 dir. %70'i orman ile kaplıdır. Ermenek, Karaman ilinin hem nüfus hem de alan olarak en büyük ilçesi olup, Güneyyurt ve Kazancı kasabaları ile 27 köyden oluşmaktadır.22 Ekim 2000 tarihinde yapılan nüfus sayımına göre Ermenek Merkez Nüfusu 15.509, İlçenin genel nüfus toplamı ise 42.643 tür. Güneyyurt kasaba nüfusu 5.826, Kazancının ise 5.161 dir.

EKONOMİK DURUMU

Ermenek'in geçim kaynağı tarım, hayvancılık ve nakliyecilik olup Ermenek sınırları içinde yaşayan 9.617 aileden 7.685' çiftçilikle uğraşmaktadır. Eremenek vergi dairesine kayıtlı 418 Adet Gerçek usule tabi gelir vergisi mükellefi, 571 adet basit usule tabi ticaret hane, 92 adet de kurumlar vergisi mükellefi bulunmaktadır.Kurumlar vergisi mükellefinden 11 adedi kooperatif, 10 adedi dernek ve vakıf 9 adedi A.Ş. ve 62 adedi de Limitet Şirket şeklindedir.

Tarım

Ermemenk'in toplam arazi miktarı 110.311 hektardır. Bunun 24.100 hektarı kültür arazisidir. Kültür arazisinin 7.900 hektarı hububat alanı, 2.580 hektarı bakliyat alanı, 215 hektarı sanayi bitkisi alanı , 1.406 hektarı meyve alanı, 3.500 hektarı bağ alam, 506 hektarı sebze alanı, 7714 hektarı nadas alanı, 65 hektarı terk edilmiş alandır. Kültür arazisinin 8.334 hektarı sulanmakta, 15.766 hektarı da sulanmamaktadır.Toplam arazinin 20.624 hektarı çayır mera alanı, 61.483 hektarı ormanlar ile kaplıdır.Son dönemlerde meyvecilik önem kazanmıştır.2002 yılı içinde Ermenek'te 8.912 ton Elma, 1.832 ton Armut, 715 ton kiraz, 590 ton erik, 35 ton iğde, 1.020 ton şeftali, 10 ton vişne 458 ton nar, 2.088 ton ceviz üretilmiştir. Meyveciliğin yanında sebzecilikte yapılmaktadır. İklim ve toprak yapısı bağcılığa elverişlidir. Ermenek Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı Başkanlığı tarafından 2002 yılında 3 Milyar TL değerinde 4.600 adet Asma çubuğu, 17,6 Milyar TL karşılığı 13.538 adet elma fidanı, 10 Milyar TL karşılığı 7692 adet ceviz fidanı, 25 Milyar TL karşılığı 19.250 adet kiraz fidanı temin edilerek dağıtılmıştır.İlçede yetiştirilen üzümler, pekmez yapılmakta Pekmez işlenerek helva ve bandırma üretilerek İlçe dışına satılmaktadır.

Hayvancılık

Eremenek' te 2.100 Koyun, 16.600 Kıl keçisi, 2.959 Sığır, 12.000 kanatlı ve 5.100 Arı kovanı bulunmaktadır. 2.050 adet inekten yılda ortalama 6.150 ton süt elde edilmektedir. Bunun 1.000 tonu evlerde kullanılmakta, 5.150 tonu ise mandıralar tarafından değerlendirilmektedir. Yaklaşık olarak 1.700 ton peynir yapılmakta ve 2.000 kg tereyağı elde edilmektedir.

Ormancılık

Ermenek sınırları içinde 84.005 hektar orman sahası bulunmaktadır. Ormanlarda daha çok çam, köknar, meşe, ardıç ve sedir ağaçları bulunmaktadır.Ermenek Orman İşletme Müdürlüğü Kuruçeşme, Çamlıca ve Mut yolu üzerindeki odun ve ağaç depoları ile çevrenin yakacak ve kereste ihtiyacını karşıladığı gibi, belirli zamanlarda yaptığı genel ihalelerle yurt içine ve dışına tomruk şeklinde ağaç ihraç ederek yurt ekonomisine katkıda bulunmaktadır.

MADENCİLİK

Ermenek yöresi ormanlar bakımından olduğu kadar madenler açısından da zengindir. Ermenek ve civarında kömür, Demir, Krom ve kurşun gibi madenlere rastlanılmaktadır. Türkiye Kömür İşletmeleri A.Ş. nin yanında özel şahıslara ait 9 adet kömür işletmesi bulunmaktadır. Ermenek maden ocaklarının 10.000.000 ton linyit kömürü rezervinin mevcuttur. Ortalama 1.200 işçinin çalıştığı ocaklarda yılda 350-400 bin ton kömür üretilmektedir. Ermenek havzasında üretilen kömürlerin büyük miktarı Konya, Niğde, Kayseri, Adana, Mersin ve Maraş gibi illerde ısınma ve sanayi yakıtı olarak kullanıl- maktadır.İlçemizde nakliyecilikle uğraşan en az 200 ailenin geçimi bu yolla sağlanmaktadır. Nakliyeciler her mevsimde linyit kömürü taşımacılığı yapabilmektedir. Linyit dışında İlçemizin Gökcekent ve Özlüce köyleri arasında demir, Elmayurdu köyü Uludere mevkiinde krom rezervleri de bulunmaktadır.

GÜNDOĞMUŞ

TARİHÇESİ
Antalya'ya 182 km. mesafedeki Gündoğmuş, ilçesinin tarihi Romalılar dönemine kadar uzanmaktadır. İlçe sınırları içerisinde bulunan Taşahır mevkiindeki “Kaseyir Şehri” harabeleri, Senir Köyü' nün doğusunda 2 km. mesafedeki Kese Mevkiindeki harabeler, Gündoğmuş Şehir merkezinin güney-batısında ve şehre 11 km. mesafedeki “Gedfi Harabeleri” Romalılar dönemine aittir.Ayrıca , G üzel Bağ Bucağı'nın kuzeyinde 7 km. mesafede ve halen kazı yapılmamış olan “Ayasofya Şehri”, Gündoğmuş şehir merkezinin güney-batısında ve şehre 7 km. mesafede Sumene mevkiinde tarihi kalıntılar mevcuttur. Karamanoğulları döneminde Türk egemenliğine girmiş olan bölge II.Beyazıt Döneminde de Osmanlı Devleti topraklarına katılmıştır. Cumhuriyet döneminde 1936'ya kadar Akseki'ye bağlı bir köy iken 1936'da "Gündoğmuş" adıyla ilçe yapılmıştır. İlçe merkezine bağlı; Köprülü ve Güzelbağ bucakları ile 34 köyü bulunmaktadır. İlçenin toplam nüfusu 18.334 nüfus yoğunluğu %14'dür. İlçe merkezinin nüfusu 5000'dir..

COĞRAFİ DURUMU
Batı Toros Dağları'nın, Geyik Dağı eteklerine kurulmuş bir ilçedir. Yüz ölçümü 1323 km2 olup denizden yüksekliği 900 m'dir. Dağlık alanları ormanlarla kaplıdır. Alara çayı , doğu- batı yönünde ilçeyi böler.
Akdeniz ikliminin hakim olmasına karşın kışın biraz daha karasal iklim özellikleri gösterir. Bu nedenle kışın biraz sert geçer.Antalya'ya 182 km uzaklıkta olan Gündoğmuş ilçesi, Akseki-Manavgat Karayoluna da 32 km'lik asfalt bir yolla bağlanır.

EKONOMİ
Tarıma elverişli arazi az olduğundan geçim kaynaklarını daha çok, hayvancılık ve orman ürünleri oluşturur. İlçede orman ürünleri işleyen atölyeler çoğunluktadır. Alakır Çayı üzerindeki Alabalık üretme çiftliklerinde balık üretimi, ekonomiye kısmen bir katkı sağlamaktadır. Yaz aylarında yayla turizminden kaynaklanan bir hareketlilik görülmektedir. İlçe sınırları içinde Zımpara, Boksit ve Barit madenleri rezervleri tespit edilmiş, işletilme çalışmaları yapılmaktadır .

KARAMAN

TARİHÇE : Yerleşim tarihi M.Ö.8000 yıllarına kadar uzanmaktadır. Karaman antik çağda Hititler zamanında bir askeri ve ticaret merkezi olmuş daha sonra Firigya ve Lidyalıların egemenliğine geçmiş, M.Ö.322 de Yunan Kralı Perdikkos ve filippos 'tarafından işgal edilmiştir.Karaman , coğrafi konumunun verdiği stratejik önemden dolayı,Romalılar ve Bizans dönemlerinde Ortadoğu'ya açılan kapı, İslam dünyasından bakıldığı zaman İstanbul'a giden yol olması sebebi ile her dönemde önemli bir merkez olmuştur.Hıristiyanlığın zuhur ettiği dönemlerde Hıristiyan din adamlarının misyonerlik faaliyetlerini sürdürdürüp kutsal vazifelerini yaptıkları en emin bölgelerin başında gelmiştir.Hıristiyan alemi din adamları arasında gösterilen Aziz MICHAEL, mezarı ,bu dönemde kurulan Derbe kentinde bulunmaktadır. (Derbe, Karaman'a bağlı Aşıran köyü yakınlarındadır)
Karaman, Selçuklular döneminde Türk hakimiyetine geçmiştir. Fakat Karamanoğlu Beyliği döneminde bölgenin en önemli merkezi durumuna gelmiştir.Zaten ismini de Karamanoğlu beyliğini kuran Nori Sofunun oğlu Karaman Bey den almaktadır. Karaman, Piri Reis, Yunus Emre gibi dünyaca şahsiyetler yetiştirmenin yanında Türk dilinin korunup yaşatılması konusunda da merkez olmuştur.Şöyle ki; Karaman oğlu Mehmet Bey, döneminde Konya'yı ele geçiren Karamanoulları,Mevlana'nın Farsca şiir söyleyip divanlar yazdığı dönemde 13 Mayıs 1277 yılında yayınladıkları bir ferman ile "Bu günden sonra hiç kimse sarayda, divanda, meclislerde ve seyranda Türk dilinden başka dil kullanmaya" diyerek Türkçe'den başka konuşulan ve yazılan dilleri yasaklamıştır. Daha sonraki dönemlerde Hacı Bektaş Veli, Tapduk Emre, Yunus Emre, Aşık Paşa, Sarı Saltuk şair ve düşünürlerin çalışma ve eserleri ile Türkçe korunup geliştirilebilmiştir. Karamanoğulları Beyliğinin sınırları, bir dönem Karaman, Konya, Sivas, Kayseri, Niğde, Adana, Antakya, Silifke, Anamur, Mut, Gülnar, Alanya, Gazipaşa, Antalya, Isparta, Beyşehir'e kadar genişlemiştir. Karaman 1256'da yılında bu adı geçen yerlerin merkezi başşehri durumuna gelmişken, Fatih Dönemi'nde Osmanlı toprakları içine katılmıştır. Fatih,Karamanoğlu Beyliğinin birlik ve beraberliğini bozmak ve eskiden olduğu gibi tekrar baş kaldırmalarını önlemek amacı ile Karaman'ın idari taksimatında büyük değişiklikler yapmış,Karaman Eyaletini kurup Konya sancağına bağlamıştır.Karaman halkını,Rumeli ve İstanbul'a sürgün etmiştir. Cumhuriyetimizin kurucucu Ulu önder Atatürk'ün dedeleri bu dönemde Karaman'ın Taşkale ilçesinden göç ederek Rumeli'ye yerleşmişlerdir.Osmanlılar döneminde Konya sancağına bağlı bir eyalet olarak yapılandırılan Karaman ,cumhuriyet döneminde Konya'nın bir ilçesi olarak teşkilatlandırılmıştır. Hadim, özellikle Aladağ ve yöresi Karaman'a bağlanmış ve bölgenin idari ve ticari merkezi olmuştur. Bu yapı 15 Haziran 1989 tarihine kadar devam etmiştir. Bu tarihte il statüsüne kavuşan Karaman Türkiye'nin 70. Vilayeti olmuştur.

COĞRAFYA : Karaman , İç Anadolu bölgesinin güneyinde yer alır. Kuzeyinde Konya, güneyde Mersin doğuda Ereğli, Silifke, batıda Antalya ile komşudur. Deniz seviyesinden yüksekliği 1033 metredir. Karaman genelde ova görünümündedir. Son yıllarda yapılan gölet ve sulama kanalları ile tarıma daha bir canlılık getirmiştir. Ovada tahıl türleri ve sanayi bitkileri yetiştirilir. Yazları sıcak ve kurak, kışları soğuk ve yağışlı geçer. Yıllık yağış ortalaması 350 mm. Dir Özellikle bisküvi,şekerleme, bulgur, un, makarna türü gıdaların üretildiği merkez durumuna gelen karaman,hızla kalkınmakta ve ülke ekonomisine katkıda bulunmaktadır.

KARAMAN

YÜZÖLÇÜMÜ: 9.237 km²

NÜFUS: 217.536 (1990)

İL TRAFİK NO: 70

İLÇELER: Karaman (merkez), Ayrancı,

Ermenek, Kâzımkarabekir.

YÜZÖLÇÜMÜ : 9.237 km²

NÜFUS : 217.536 (1990)

İL TRAFİK NO : 70

BELEDİYE BAŞKANI : Ali KANTÜRK

İLÇELER:

Karaman (merkez), Ayrancı, Ermenek, Kâzımkarabekir.

Ayrancı: Ayrancı, tarihte Hititlerin sınırları içinde, daha sonra da Asurlular Krallığının toprakları arasında bulunmuştur. Toroslar'a kadar uzanan vadi üzerinde 12 köprü bulunmaktadır. Yapı tarzları Osmanlı mimarisinin izlerini taşımaktadır.

Başyayla : İlçe, Orta Torosların eteklerinde bir vadi

içerisinde kurulmuş yeşil ve şirin bir beldemizdir. İlçede el değmemiş tarihi ve turistik değerler, önemli yayla ve mesire yerleri mevcuttur. Bunların en önemlileri Tozmugar ve Dibekli yaylalarıdır. Tozmugar'daki mağarada sarkıt ve dikitler mevcut olup, mağaraya ayrı bir güzellik katmaktadır.

Ermenek: Ermenek tarihte ilk yerleşimin görüldüğü yerlerden birisidir. Meraspolis Mağarası, ikizin Hitit kabartması, Lahit ve Heykeller, Görmel Köprüsü, Ermenek Kalesi, Mennan Kalesi, Tol Medresesi ve Zeyve Pazarı ile Ermenek turizm açısından zengin ilçelerden  birisidir.

Kazımkarabekir : Konya ile Karaman arasında bir geçit yeri olan Kâzımkarabekir tarihi araştırmalardan elde edilen sonuçlara göre Hititlere kadar uzanan çağlar boyu çeşitli medeniyetlere beşiklik etmiştir. Romalılar tarafından bir üs olarak kullanılmıştır.

Sarıveliler : Turcalar ve Küçükkarapınar köylerinin birleşmesiyle 1967 yılında kasaba olmuş, 1989 yılında da ilçe olmuştur. İlçenin Romalılar devrinde kurulmuş olabileceği tahmin edilmektedir. İlçe, yeşillikler arasında serpiştirilmiş evleri ve genişçe bir saha üzerinde yayılmış durumda olup, görünüş itibariyle güzel ilçedir. Balı, kirazı, cevizi meşhurdur. Otlak ve meralarıyla tanınmış Barçın yaylası bu ilçededir.Hayvancılığa bağlı olarak Kilimcilik ve halıcılık da yapılmaktadır.

TAŞKENT

Hadim, Konya'ya uzaklığı 128 km.'dir. İlçenin doğusunda Karaman ili, güneyinde Taşkent ve Ermenek ilçeleri , güney-batısında Alanya (Gündoğmuş ) kuzeyinde Bozkır ilçeleri ile yer almaktadır.

•Taşkent : Taşkent, Orta Toroslarda Taşeli Platosunda, Göksu vadisi

kanyonları üzerinde yer alan bir ilçedir. Karamanoğlu Beyliğinin Ermenek'i ele geçirmesinin ardından Türk idaresine geçmiştir. 1225-1250 Yılları arasında yöreye Karamanoğullarına bağlı oymak aşiret ve cemaatler iskan edilmiştir. Çoğunlukla Avşar boyuna mensup göçebe Türkmen aşiretlerinin iskan edilmesiyle Avşar, Balcılar, Bolay ve Çetmi yerleşim yerleri kurulmuştur.Söz konusu yerleşim yerleri iskan edilen cemaat ve aşiretlerin isimlerini taşımaktadır.Tarihte "Pirlerkondu" adıyla tanınan ilçe, Konya valisi İzzet Bey tarafından 1930 yılında ismi "Taşkent" olarak değiştirilmiştir. 4 Temmuz 1987 tarih ve 19507 Sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 3392 sayılı Kanun gereğince ilçe yapılıp Hadimden ayrılmıştır. Taşkent'in Avşar, Balcılar, Bolay ve Çetmi isimli dört kasabası , Büyükılıcapınar, Küçükılıcapınar, Kecimen, Kongul ve Sazak isimli beş köyü bulunmaktadır.

İlçenin yüz ölçümü : 468 k m2 ,nüfusu : 47.711 olup, bu nüfusun 12.885 İlçe Merkezinde 34.826'sı köylerde

yaşamaktadır.